Afgelopen vrijdag reisde PJS1 af naar Sint-Oedenrode voor de ontmoeting met Attaque. Ook PJS 3 speelde daar haar wedstrijd, waardoor het complex voor één avond prachtig rood kleurde.
Voor PJS verschenen Frank, Kees en Johan achter de tafel. Kees verzorgde het vervoer in zijn inmiddels legendarische bolide. De reis verliep voorspoedig en alle inzittenden arriveerden zonder noemenswaardige fysieke of mentale schade.
Vliegende start
Johan mocht aantreden tegen Dirk. Traditiegetrouw een wedstrijd waarvan vooraf niemand weet hoe die afloopt, inclusief Johan en Dirk zelf. Na vijf sets trok Johan ditmaal aan het langste eind.
Kees volgde tegen Niels. Ook hier werd het een thriller. Waar veel mensen onder druk bezwijken, leek Kees in de vijfde set pas echt wakker te worden. De beslissende set werd overtuigend gewonnen.
Een 0-2 voorsprong voor PJS.
Op dat moment werden de eerste kampioensberekeningen al voorzichtig gestart.
Frank verloor vervolgens nipt van Bram, waarna het tijd werd voor de dubbel.
Johan en Kees begonnen voortvarend. De eerste set leek binnen. Sterker nog: de eerste set leek zó binnen dat beide heren waarschijnlijk al nadachten over de bitterballen na afloop.
Dat bleek iets te optimistisch.
Op wonderbaarlijke wijze wist Attaque de set alsnog te winnen.
Na ook de tweede set te hebben ingeleverd stonden de PJS’ers met de rug tegen de muur. Daarna werden de systemen opnieuw opgestart, de zuurstofvoorziening hervat en de concentratie teruggevonden. Twee sets later stond het gewoon weer 2-2.
De beslissende vijfde set werd vervolgens een psychologische uitputtingsslag waarbij beide teams kansen kregen. Bij 11-11 kon het alle kanten op.
Het ging helaas de verkeerde kant op.
13-11.
Naar verluidt is er nog altijd een therapeutisch team bezig om dit verlies te verwerken.
Na de dubbel leek het momentum zoek. Johan sprokkelde nog twee punten bijeen, maar verder vielen de kwartjes vooral de kant van Attaque op. Een klassiek geval van: het zat er eigenlijk wel in, maar het kwam er net niet uit. Volgens de meest optimistische berekeningen had PJS namelijk ook met 9-1 kunnen winnen. Volgens de meest pessimistische berekeningen gebeurde precies wat er op het wedstrijdformulier stond
Ook PJS 3 levert
Met een schuin oog werd ondertussen gekeken naar de verrichtingen van PJS 3. Dat bleek uiterst vermakelijk, want zij wonnen met 3-7.
Er zijn zelfs onbevestigde berichten dat spelers van PJS 1 tijdens hun eigen wedstrijden harder juichten voor punten van PJS 3 dan voor hun eigen punten.
Nachtwerk
De avond kende nog een bijzonder statistisch hoogtepunt.
De laatste wedstrijd begon pas om 00:30 uur.
Dat is geen competitietafeltennis meer.
Dat valt administratief gezien bijna onder nachtarbeid.
Er werd serieus overwogen om croissants te bestellen in plaats van sportdrank.
Toch nog een succes
Gelukkig kwam uiteindelijk alles goed.
Want na afloop verschenen de bitterballen.
En niet alleen verschenen ze, ze werden ook daadwerkelijk geconsumeerd door Kees.
Voor veel aanwezigen voelde dat als het sluiten van een hoofdstuk. De diepe wond die een week eerder ontstond toen Kees de bitterballen had gemist, lijkt langzaam te genezen.
De sfeer was uitstekend, er werd gelachen, nagepraat en alvast vooruitgekeken naar de volgende wedstrijd.
Want ondanks deze onnodige nederlaag zijn de kampioenskansen nog springlevend.
Stand van zaken
Komende dinsdag wacht de koploper. Om kampioen te worden moet PJS met 9-1 winnen.
Volgens de meeste mensen is dat onmogelijk.
Volgens Frank, Remko en Kees betekent dat vooral dat er vooraf duidelijkheid is over de opdracht.
Sterker nog, binnen het team bestaat het gevoel dat de tegenstander vooral geluk heeft gehad dat Johan deze keer niet meespeelt, anders was een 11-(-1) overwinning waarschijnlijk realistischer geweest.
De opdracht is dus helder: negen punten pakken, één punt cadeau doen om arrogant gedrag te voorkomen en vervolgens de kampioensaspiraties levend houden.
Of zoals Kees het onderweg naar huis samenvatte:
“Als we na de eerste drie wedstrijden met 3-0 voorstaan, hoeven we er nog maar zes.
Zoals een anonieme analist het na afloop verwoordde:
“We moeten met 9-1 winnen van de nummer één. Dat klinkt moeilijk als je er rationeel naar kijkt. Gelukkig doen tafeltennissers dat zelden.”
Eindconclusie: Attaque won met 6-4, Johan won alles, de dubbel had gewonnen moeten worden, PJS 3 won met 3-7, de laatste wedstrijd begon midden in de nacht en Kees heeft eindelijk weer bitterballen gekregen. Het kampioenschap leeft. Sterker nog: statistisch onverantwoord veel. 😄