Er zijn avonden waarop je een tafeltenniswedstrijd speelt.
En er zijn avonden waarop geschiedenis wordt geschreven.
Vrijdagavond behoorde zonder enige twijfel tot de tweede categorie.
De reis naar De Kruiskamp
Team 2 van PJS moest aantreden tegen directe concurrent De Kruiskamp. Het soort wedstrijd waar je een heel seizoen naartoe werkt. De inzet was duidelijk: winst betekende het kampioenschap.
Om 18:30 uur arriveerden de heren reeds in de sporthal. Officieel om zich rustig warm te spelen voor de belangrijkste wedstrijd van het jaar. Onofficieel ook omdat men rekening hield met enorme verkeersdrukte en een nijpend parkeerprobleem vanwege de duizenden supporters die naar verwachting op deze titanenslag af zouden komen.
Aan de andere kant van de tafel stonden de gevreesde heren Kaart, Serceoglu en Ozbek. Vastberaden om het PJS zo lastig mogelijk te maken.
Maar er speelde meer.
Veel meer.
Naast het kampioenschap woedde immers een nog veel belangrijkere strijd: wie zou aan het einde van het seizoen het hoogste winstpercentage binnen het team behalen en zich daarmee de officieuze kopman mogen noemen?
Frank had vertrouwen
Niemand straalde meer vertrouwen uit dan Frank Dekkers.
Als beste poelier en traiteur van het westelijk halfrond, en volgens onafhankelijke bronnen waarschijnlijk ook van het oostelijk halfrond, had hij zich grondig voorbereid.
Er waren voldoende kippen verwerkt om een volledig dorp van kippenworst te voorzien.
Daarnaast had hij vooruitdenkend reeds een aanzienlijke hoeveelheid champagne ingekocht bij het Vughtse Wijnhuis.
Pessimisme komt immers niet voor in het woordenboek van een kampioen.
Peter, het meesterbrein
Peter Mulders was deze avond uitgeloot.
Voor een gewone speler zou dat een teleurstelling zijn geweest.
Niet voor Peter.
Hij installeerde zich onmiddellijk op een strategisch hooggelegen positie op de tribune, van waaruit hij het gehele slagveld kon overzien.
Vanaf deze commandopost analyseerde hij rally’s, observeerde patronen en voorzag zijn teamgenoten van adviezen waar zelfs moderne AI-systemen nog moeite mee zouden hebben.
Bert opent de strijd
De eer om de avond te openen viel te beurt aan Bert Maas.
Onder een druk die voor gewone stervelingen ondraaglijk zou zijn, speelde Bert de eerste twee sets alsof hij was aangeraakt door hogere machten.
2-0.
Peter keek tevreden toe.
De champagne voelde de kurk al losser worden.
Maar toen gebeurde het ondenkbare.
De tegenstander voerde een tactische wijziging door.
Bert verloor de derde set.
Paniek dreigde.
Peter zag het gevaar onmiddellijk. Hij stormde van zijn commandopositie naar beneden, gaf enkele strategische aanwijzingen die tot op de dag van vandaag geheim zijn gebleven, en zag vervolgens hoe Bert de wedstrijd professioneel afmaakte.
0-1 voor PJS.
De eerste bres in de vesting was geslagen.
Frank krijgt een tik
Frank mocht vervolgens aantreden.
Mogelijk was hij geestelijk nog bezig met de overwinning van Bert.
Mogelijk dacht hij al na over de ideale serveertemperatuur van champagne.
Feit is dat hij goed begon, maar uiteindelijk zijn tegenstander zag langszij komen.
De stand werd 1-1.
Het thuispubliek ontplofte van vreugde.
De Kruiskamp rook kansen.
Sterker nog, men greep naar alle beschikbare middelen.
Zelfs Peters commandocentrum werd aangevallen.
Plotseling mocht er geen drankje meer op de balustrade staan.
Daar stond Peter dan.
Met in de ene hand een glas.
In de andere hand een wijsvinger die voortdurend aanwijzingen bleef geven.
Een minder mens zou zijn bezweken onder dergelijke omstandigheden.
Peter niet.
Jan betreedt de arena
Toen was het tijd voor Jan van Gemert.
De nestor.
De man.
De legende.
Zijn tegenstander was Frans Kaart, een speler met een indrukwekkende reputatie en een rating die de 1400 punten benaderde.
Geen eenvoudige opgave.
Maar Jan had zich voorbereid.
Tijdens de partij van Frank had hij zich teruggetrokken in een nabijgelegen stilteruimte. Mogelijk om te mediteren. Mogelijk om contact te leggen met hogere tafeltenniskrachten.
Niemand weet het.
Wat men wel weet, is dat Jan als herboren aan tafel verscheen.
Het thuispubliek probeerde hem uit zijn concentratie te halen.
Vruchteloos.
De geluidsgolven ketsten simpelweg af op de rust die Jan om zich heen had opgebouwd.
Frans Kaart vocht dapper.
Maar uiteindelijk liep ook hij tegen hetzelfde probleem aan als zovelen vóór hem.
Dat rubber.
Dat onverklaarbare, mysterieuze, tegen alle natuurwetten ingaande rubber.
Ballen kwamen terug terwijl ze allang dood hadden moeten zijn.
Spin verscheen uit het niets.
Rally’s veranderden in psychologische experimenten.
Drie sets later stond Jan als winnaar aan de tafel.
En daarmee was het gebeurd.
Kampioen!
PJS was kampioen.
Het doel was bereikt.
Missie geslaagd.
De champagne mocht open.
Toch?
Fout.
Grote fout.
Want waar buitenstaanders dachten dat de spanning verdwenen was, wist iedere insider dat het echte gevecht nu pas begon.
De interne strijd om het hoogste winstpercentage was nog volledig open.
Verslapping?
Niet bij deze heren.
Op jacht naar percentages
Wat volgde was een demonstratie van onverzettelijkheid.
Jan won uiteindelijk al zijn drie partijen.
Frank won er twee.
Bert won er twee.
Zelfs de dubbel werd tot het uiterste uitgevochten. Pas in de vijfde set, met een verschil van slechts twee punten, moest PJS zich gewonnen geven.
De einduitslag:
3-7 voor PJS.
Een overwinning die niet alleen voldoende was voor het kampioenschap, maar ook een krachtig statement richting de rest van de competitie.
De viering
Na afloop stroomde de kantine langzaam vol.
PJS-supporters.
Spelers.
Sympathisanten.
En zelfs supporters van De Kruiskamp, die teleurgesteld waren maar de superioriteit van de nieuwe kampioen sportief erkenden.
De champagneflessen werden ontkurkt.
De kippenworst vond gretig aftrek.
Er werden sterke verhalen verteld.
Die gedurende de avond steeds sterker werden.
Bert vertelde hoe rustig hij eigenlijk was gebleven.
Peter lichtte details toe van zijn tactische meesterplan.
Frank deelde wellicht een geheime marinade.
En Jan glimlachte tevreden terwijl tegenstanders zich nog steeds afvroegen wat dat rubber nu eigenlijk precies deed.
Zo eindigde een memorabele avond.
Een avond waarop PJS 2 kampioen werd.
Een avond waarop vier mannen met winstpercentages waar veel tafeltennissers alleen maar van kunnen dromen hun seizoen bekroonden.
Een avond waarop kippenworst, champagne, tactische hoogstandjes en mysterieus rubber samenkwamen.
Kortom:
een volkomen normale avond bij PJS.
