Terwijl PJS 2 in De Kruiskamp bezig was aan een gecontroleerde kampioensoperatie, speelde zich enkele kilometers verderop een minstens zo heroïsch en zenuwslopend schouwspel af.
PJS 3 moest namelijk op bezoek bij directe concurrent Never Despair.
Alleen al die naam voorspelde weinig goeds.
Een gewaagde tactische keuze
PJS besloot vooraf direct een psychologische bom onder de wedstrijd te leggen.
Kopvrouw Nicole Roelofs werd thuisgelaten.
Niet omdat zij niet goed genoeg zou zijn.
Integendeel.
Maar men wilde het kampioenschap toch nog enigszins spannend houden voor de neutrale toeschouwer.
Toch verscheen er nog steeds een team om bang van te worden aan de startlijn: Wim Gouda, Henk Grijzenhout (speciaal voor de dubbel ingevlogen), Nick Christophe, en Rob van Holt. Voeg daar nog even Kitty Gouda als non-playing (mental)coach aan toe.
Een bezetting waarvoor menig tegenstander spontaan een vakantiedag zou aanvragen.
Blessures? Welke blessures?
De omstandigheden waren niet ideaal.
Kitty kampt al geruime tijd met blessures. Een enorme aderlating voor het team. De tafeltenniswereld spreekt er nog dagelijks over.
Ook Nick werd geplaagd door lichamelijk ongemak en verkeerde niet volledig in zijn normale topvorm.
Maar daar stond tegenover dat PJS nog altijd beschikte over Rob van Holt met als zijn ervaring, Henk Grijzenhout als rots in de branding en natuurlijk Wim Gouda.
De man die vorig seizoen werd ingevlogen als vervanger voor de geblesseerde Kitty.
Een beslissing die achteraf ongeveer even succesvol bleek als de ontdekking van elektriciteit.
De opdracht
De rekensom was eenvoudig.
Er moesten drie punten worden gehaald.
Drie.
Niet meer.
Niet minder.
Op papier eenvoudig.
In het hol van de leeuw, tegen Never Despair, een heel ander verhaal.
De spanning was dan ook voelbaar.
Een droomstart
Wim mocht beginnen.
Zijn tegenstander had zich ongetwijfeld voorbereid op een pittige wedstrijd.
Dat bleek terecht.
Wim speelde zo goed dat zijn opponent in één van de sets zelfs vijf hele punten mocht maken.
Vijf.
Dat is ongeveer hetzelfde als een marathonloper feliciteren omdat hij de eerste lantaarnpaal heeft gehaald.
1-0 voor PJS.
Daarna was het de beurt aan Nick.
Ondanks zijn blessures en fysieke ongemakken liet hij zien waarom hij al jaren een vaste waarde binnen de vereniging is.
Met iets meer compassie dan Wim besloot hij zijn tegenstander nog wat langer mee te laten doen.
In vijf sets werd de partij professioneel binnengesleept.
2-0 voor PJS.
Nog maar één overwinning nodig.
Het kampioenschap lonkte.
Daarna ging alles mis
En toen begon Rob.
Althans…
De uitslag suggereert dat er iets anders gebeurde.
Want hoewel iedereen kon zien dat Rob duidelijk de sterkere speler was, verloor hij de partij.
Soms zijn er zaken die de wetenschap simpelweg niet kan verklaren.
2-1.
Geen probleem.
Het dubbel dan.
Dat ging verloren.
2-2.
De vijfde wedstrijd.
Verloren.
2-3.
De zesde.
Verloren.
2-4.
De zevende.
Verloren.
2-5.
De achtste.
Ook verloren.
2-6.
Landelijke paniek
Ondertussen ontstond er binnen de PJS-gelederen complete chaos.
Leden die de wedstrijd niet konden bijwonen zaten thuis radeloos achter hun telefoon.
De groepsapps ontploften.
“Wat gebeurt er?”
“Ik heb het bier al koud gezet. Moet het terug de krat in?”
“Ik trek dit niet meer.”
“Ik heb inmiddels drie keer de tussenstand gecontroleerd.”
“Ik heb zojuist in mijn broek gepiest.”
Niemand wist nog wat werkelijkheid was.
De spanning had niveaus bereikt die normaal alleen voorkomen bij WK-finales, maanlandingen en de laatste aflevering van een populaire Netflix-serie.
De negende partij
Toen kwam het moment.
De negende partij.
Iedereen wist wat er op het spel stond.
Wim Gouda moest aan tafel verschijnen.
Het lot van een volledig seizoen rustte op zijn schouders.
Maar Wim was niet onder de indruk.
Hij had dit soort situaties eerder meegemaakt.
Bovendien stond Kitty de hele avond aan zijn zijde.
Massages.
Rustgevende woorden.
Motiverende toespraken.
Mentale coaching.
Waarschijnlijk zelfs een volledig herstelprogramma waar topsportorganisaties jaloers op zouden zijn.
Wim was er klaar voor.
Controle
Set één.
Voor Wim.
Set twee.
Voor Wim.
De spanning leek voorbij.
Maar toen besloot Wim iets bijzonders te doen.
Uit pure liefdadigheid richting publiek, supporters en neutrale volgers koos hij ervoor om set drie en vier weg te geven.
Bewust.
Men wil immers waar voor zijn geld.
De hal ontplofte.
Never Despair kreeg hoop.
Supporters thuis kregen hartkloppingen.
Telefoons werden massaal opgeladen omdat iedereen verwachtte nog uren nodig te hebben.
Alleen Wim wist de waarheid.
Hij had volledig de controle.
De ontknoping
In de vijfde set kwam de meester naar voren.
Alle schijnvertoningen waren voorbij.
Alle toneelspel was klaar.
Wim besloot dat het mooi geweest was.
Met een overtuigende 11-5 maakte hij abrupt een einde aan alle spanning.
Punt.
Wedstrijd.
Kampioenschap.
Complete ontlading
Overal vielen mensen elkaar in de armen.
Supporters sprongen op van de bank.
Telefoons werden massaal neergelegd.
De voorzitter kon eindelijk aan de bitterballen.
De hartslag van diverse PJS-leden zakte langzaam terug naar een aanvaardbaar niveau.
En om de avond nog mooier te maken won Nick ook de laatste partij.
Alsof er nooit twijfel was geweest.
Epiloog
Zo eindigde een avond die begon als een gecontroleerde kampioenswedstrijd en halverwege veranderde in een psychologische thriller. Een avond met onmeetbare spanning, wanhoop, groepsapps in totale paniek, een voorzitter die zijn bitterballen bijna niet zou halen, maar uiteindelijk het kampioenschap wat terecht werd binnen gehaald.
“Ze hadden drie punten nodig. Ze besloten eerst iedereen een hartaanval te bezorgen en daarna alsnog kampioen te worden.”

