Vrijdagavond stond de beladen ontmoeting tussen PJS1 en JCV op het programma. Ook wel bekend als ‘de klassieker’ en ’the battle of Vught’. Voor PJS verschenen Kees, Remko en Johan achter de tafel. JCV trad aan met Wendy, Tom en Chaira. Coach Peter van JCV moest verstek laten gaan, waardoor zijn spelers het zonder de gebruikelijke tactische aanwijzingen moesten doen, zoals: “probeer de bal op tafel te houden”.
Gelukkig werd JCV bijgestaan door een trouw bestuurslid dat na een bijzonder zware dag van vergaderen, analyseren en biertechnisch veldonderzoek toch nog de energie had gevonden om zijn ploeg te ondersteunen. Dat verdient bewondering.
De avond begon met uitstekend spel van PJS. Johan verkeerde in een vorm die volgens onbevestigde berichten inmiddels wordt onderzocht door de Dopingautoriteit, NASA en enkele vooraanstaande astrofysici. Hij won al zijn drie enkelspelen en liet zijn tegenstanders achter met meer vragen dan antwoorden.
Remko pakte twee overwinningen en produceerde bovendien de rally van de avond. Een rally die zo lang duurde dat de aanwezige toeschouwers eerst op het puntje van hun stoel zaten, daarna achterover gingen hangen en uiteindelijk informeerden of er ook een pauzeprogramma was.
Kees behaalde dan wel geen overwinning, maar werd feitelijk slachtoffer van een internationaal complot van netbanden, tafelranden en het universum zelf. Eén wedstrijd ging verloren in vijf sets. Volgens experts had Kees die partij eigenlijk gewonnen, ware het niet dat het lot, de zwaartekracht en vermoedelijk een oude vloek uit een vergeten tafeltennisklooster anders besloten.
Ook de dubbel ging naar Johan en Remko. Op enig moment leek het erop dat ze daadwerkelijk een plan hadden. Dat bleek voldoende.
Na tien wedstrijden stond een verdiende 6-4 overwinning voor PJS op het scorebord.
Maar daarmee komen we bij het echte verhaal.
Het drama.
De ramp.
De gebeurtenis die deze avond voorgoed zal markeren in de geschiedenis van PJS.
Kees moest namelijk eerder weg.
In eerste instantie leek niemand de ernst van de situatie te beseffen.
“Tot volgende week!” riep iemand nog argeloos.
Pas enkele minuten later drong het besef door.
De deur van de keuken zwaaide open.
De eerste schaal bitterballen verscheen.
Daarachter gevolgd door een nieuwe lading.
En nog een.
Toen kwam de legendarische kippenworst van Poelier Traiteur Dekkers tevoorschijn.
Op dat moment viel er een stilte.
Remko keek naar de lege stoel van Kees.
Johan keek naar de lege stoel van Kees.
Zelfs de mensen van JCV keken naar de lege stoel van Kees.
Een enkele bitterbal werd uit respect twee seconden later opgegeten dan gepland.
Volgens ooggetuigen werd ergens zachtjes het intro van Titanic geneuried.
Men besefte dat Kees thuiszat, volledig onwetend over de hoeveelheid bitterballen die inmiddels werd verorberd.
Naar verluidt kreeg hij rond 00.43 uur een foto van de schaal toegestuurd.
Hulpverlening was niet meer mogelijk.
Ondertussen werd de derde helft steeds gezelliger. De wedstrijdanalyse veranderde langzaam in een discussie over wereldpolitiek, buitenaards leven, de ideale rubbersamenstelling voor een backhand en de vraag of de kippenworst van Dekkers inmiddels als cultureel erfgoed aangemerkt zou moeten worden.
Tegen middernacht kon worden geconcludeerd:
- PJS won met 6-4.
- Johan won alles wat los en vast zat.
- Remko speelde de rally van de eeuw.
- Kees werd op tragische wijze beroofd van zijn kansen én van zijn bitterballen.
- De kippenworst van Dekkers blijft ongeslagen.
Of zoals een anonieme aanwezige het verwoordde:
‘Over honderd jaar weet niemand meer dat PJS met 6-4 van JCV won. Maar iedereen zal zich herinneren waar hij was toen Kees de bitterballen miste.’