En hoe … wat een sneeuw
Maar eerst nogmaals de beste wensen, met als belangrijkste element een goede gezondheid!!! Ik raak mij er helaas steeds meer van bewust hoe belangrijk dat is. Maar eerst het belangrijke nieuws.
Isolatie noordkant zaal
Simon en Peter zijn zeer nuttig actief geweest met het isoleren van de noordkant van de zaal. Daar ontbrak in de glas-in-lood ramen menig ruitje, waardoor er veel kou naar binnen kwam. Even werd overwogen om de binnenkant van de ramen te isoleren met bobbeltjes plastic en de buitenkant met plexiglas. Dat laatste is vermoedelijk niet nodig meer vanwege de isolatie met EPS/Polystyreen, oftewel piepschuim aan de binnenkant. Knap stukje maatwerk!
Clubkampioenschappen
Op zondag 25 januari staan de jaarlijkse PJS-clubkampioenschappen gepland. Kees signaleert per e-mail dat de aanmeldingen nog niet erg hard lopen. Dus mocht je van plan zijn om mee te doen, meldt dat dan even.
Grote schoonmaak
De zaal is weer toe aan een schoonmaakbeurt. Dat staat gepland op zaterdag 17 januari waarop om half tien begonnen wordt. Zij, die weten hoe gezellig zo’n ochtend met z’n allen is, raden iedereen aan mee te poetsen en te schrobben. De koffie mag je, maar hoef je niet, te betalen. Ook iets meebrengen voor bij de koffie is toegestaan. Schoonmaakmiddelen worden gratis verstrekt, maar zijn niet bedoeld om mee naar huis te nemen 😉. Tot de17de.
NTTB-competitie
Intussen is het competitieprogramma ook gepubliceerd dat op vrijdag 23 januari met drie uitwedstrijden van start gaat. Zowel PJS-2 als PJS-3 hebben plaatsgenoot JCV in hun poule.
Gezondheid, zó belangrijk
Nieuwjaarsdag begon voor mij weer “kloten” (excusé-le-mot) met een uitval van mijn rechterkant. Tia. Wéér met een gillende sirene naar het Catharina in Eindhoven waar ik na 24 uur ter observatie weer naar huis mocht. Vandaag, 4 januari wéér, wéér 10 minuten na het opstaan een tia. Wéér werd voor mij 112 gebeld. Wéér een ambulance (wéér geen helikopter 😒), die vast in de sneeuw kwam te zitten en die gelukkig met behulp van een flink aantal buren los werd gekregen. Intussen kwam mijn motoriek ook wéér langzaam op gang en hoefde ik gelukkig niet wéér mee. Ik mag wéér twee weken geen autorijden.
Het alsmaar woordje “wéér” maakt mij behoorlijk sjagrijnig en onzeker. Het zou fijn zijn als er eindelijk eens een eind aan mijn ellende komt🙏 en ik weer gewoon mag 🏓🏓🏓🏓🏓🏓.
Veel sneeuwpret allemaal